در سه بخش به بحران امنیت غدایی در ایران میپردازیم: بخش نخست، حکمرانی بد و تخصیص ناعادلانه منابع؛ بخش دوم، تأثیر تحریمهای اقتصادی؛ و بخش سوم، موانع سیاسی و ایدئولوژیک، از جمله تعریف رسمی خودکفایی و دکترین امنیت ملی مبتنی بر «عمق راهبردی» و محور مقاومت.
نبردی طبقاتی در پسزمینهٔ بحران ارزی و جنگ مجید ملکی میقانی English edition چکیده: این مقاله استدلال میکند که جمهوری اسلامی پس از بحران «زن، زندگی، آزادی» برای مهار بحران مشروعیت، در عرصهٔ فرهنگی به عقبنشینیهای تاکتیکی روی آورد، اما همزمان سیاستهای اقتصادی مبتنی
چرا رنج مادی تودهها در ایران امروز به کنش سیاسی پایدار بدل نمیشود؟
یادداشت جمعه برای خبرنامه «ایراندرفت»
تجربهی بیستسالهی حرکتهای مردمی در مصر، بهویژه پس از خیزش ۲۰۱۱، شباهتهای قابل توجهی با چالشهای جنبشهای اعتراضی در ایران دارد. بررسی این شباهتها میتواند هشداری برای آیندهی ایران باشد.
این مقاله استدلال میکند که کارآمدی عملیاتی و کمـوـزیادِ تلفات و خسارات نمیتواند و نباید معیار مشروعیت اخلاقی یا حقوقی برای تهاجم نظامی به قصد تغییر یک حکومت باشد.
گفتگوی رادیو پیام با عبدی کلانتری و سیاوش شهابی
جامعهی کُرد ساده میشود تا قابل مصرف شود. آنچه به ساختن اسطوره کمک نکند، از میدان دید کنار گذاشته میشود. سیاست به جای آنکه در مدرسه و دانشگاه، کارخانه، محله، تشکل صنفی، یا نهاد مدنی گسترش یابد، در مدار جنگ، آتشبس، مذاکره و بازگشت به جنگ قرار میگیرد.
طعنهآمیز خواهد بود اگر پس از پایان جنگ کنونی، «ایران» به زانو درآید اما جمهوری اسلامیِ ضعیف و زخمخورده به حیات خود ادامه دهد.
درصورت خیزش پیرامون، ممکن است وضعیتی پیش بیاید که در آن دولت مرکزی همچنان در تهران بر سر قدرت باقی بماند، اما در برخی مناطق پیرامونی اقتدار آن تضعیف شود. چنین وضعیتهایی میتواند به شکلگیری مناطق نیمهخودمختار منجر شود.
در دیماه بیشک یکی از هولناکترین جنایتهای تاریخ مدرن ایران به وقوع پیوست. این مقاله نشان میدهد که تولید امید سیاسی در شرایط اقتدارگرایانه میتواند همزمان نیروی محرک بسیج و زمینهساز برآورد نادرستِ ریسک باشد.
«زن، زندگی، آزادی» یک قیام تکثرگرا بود. رسانههای دیاسپورا از طریق بازتعریف ناسیونالیستیِ آن در یک چارچوببندی تمرکزگرا، آنرا به یک روایت تکصدایی از «وحدت» تبدیل کردند که خود وسیلهای برای حذف شد.